درمان ابریزش دهان:

اغلب مواقع آبریزش بیش از حد دهان یک مسأله مزمن و دشوار در گفتار فلجی کودکان است. از آسیب شناس گفتار و زبان انتظار می رود که درمان این مشکل را به عهده بگیرد. یا برای درمان این مشکل توسط دیگر متخصصان برای بیمار توصیه هایی داشته باشد. درمان آبریزش دهانی نیز یک زمینه بحث بر انگیز است. زیرا پس از سالها درمان کودکان آسییب دیده عصب شناختی هنوز هیچ تنوع درمانی مشهودی برای این اختلال موجود نیست.

درمان آبریزش از دهان _09909501428 _گفتاردرمانی در گرگان

آبریزش دهان برای کودک ناراحت کننده و شرم آور است و از لحاظ اجتماعی آبروی اورا به مخاطره می اندازد. در آبریزش مزمن معمولا کودک باید از پیش بند مخصوص نوزادان استفاده کند یا دائما لباس های مرطوبش را عوض کند. این مسأله ،استفاده از کتب ،اسباب بازی ها و دیگر مواد موجود در مدرسه،خانه یا جلسه های درمان را دشوار می کند و اغلب مواقع در استفاده از وسایل ارتباطی بیشتر و متنوع تاثیر بدی دارد.

آبریزش بینی دهان برای برخی از مردم تداعی گر عقب ماندگی ذهنی است،. تا حدی که کودکی که دچار آبریزش مزمن است،. حتی در صورتی که هیچ نوع محدودیتی شناختی نداشته باشد،. ممکن است عقب مانده تلقی شود. علاوه بر این بدون شک کودکان مبتلا به آبریزش به دلیل رطوبت لباسهایشان و در مواقعی نیز بوی نا مطبوعس که همراه آبریزش است. عواطف و تماس های فیزیکی کمتری را دریافت می کنند.

معمولا تصور بر این است که آبریزش مزمن به طور عمده با ضعف کنترل حرکتی در مرحله حلقی بلع همراه است.گرچه عوامل دیگر ممکن است نقش عمده ای در تداوم این مشکل در کودک داشته باشند.ویژگی هایی نظیرضعف در کنترل لب ،وجود فاصله عمودی بین دندان ها ،عدم وجود برخی دندان های ،ضعف صورت ،فقدان حس در بخش پایین چهره،و ترشح زیاد ناشی از غذاهای تولید کننده بزاق تماما در این مشکل نقش دارند.به رغم این حقیقت که اغلب عوامل دخیل در آبریزش شناخته شده اند،اما هنوز کاهش برجسته یا حذف کامل این مسأله مزاحم (آبریزش)عملی نشده است.

بخش عمده ای از راهکار درمان آبریزش دهان ،روش های رفتاری است.از ماسکهای مخصوص آبریزش دهان،روش های اصلاح رفتار به منظور شرطی ساختن بلع،و افراط در استفاده از پیشبند های کودکانه برای محافظت از لباس کودک یا شرمنده ساختن وی ،استفاده می شود تا با کمک آنها اگاهی کودک افزایش یافته و آبریزش دهان خود را کنترل نماید.

استفاده از رویکرد های طبی و جراحی عموما تندروی قلمداد می شود،اما از برخی از این روش ها استفاده شده است.میزان موفقیت این روش ها متفاوت است .

چنین روش های شامل عصب عصب برداری تمپاتیک ،اشعه درمانی غدد بزاقی،مداخلات مستقیم جراحی مس شوند.تئودورویلکی _جراح پلاستیک _رویکردی را توصیف می کند که طی ان غدد بناگوش جابه جا شدند به گونه ای که مسیر بزاق تغییر یافت.موفقیت این روش همیشگی نبود.براون و همکارانش (1398)روش ویلکی را اصلاح کردند و نتایج عمل یک گروه انتخابی متشکل ار 10 کودک 6تا11 ساله را گزارش ها نشان نمودند. میزان آبریزش قبل و پس از عمل جراحی به دقت اندازه گرفته شده بود. گزارشها نشان می دادند که متعاقب جراحی،میزان آبریزش در تمام کودکان گروه به صورت چشمگیری کاهش یافته بود. این عمل برای تمام کودکان مزایای روانشناختی نیز داشت زیرا موجب شد عواطف فیزیکی بیشتری دریافت کنند و نیز اطرافیان راجع به ظاهر ایشان نظرات مثبتی ابراز کردند.

دیگر کودکان مبتلا به آبریزش با مشاهده این نتایج خواستار آن شدند که تحت عمل مشابهی قرار گیرند. در زمینه بهبود تغذیه یا تولید تاکنون نتایج مثبتی گزارش نشده است. براون و همکارانش حدس می زنند. که نقاط تماس خشکتر در تولید کننده ها ،اطلاعات حسی بیشتری را برای تولید فراهم می کنند. رویکرد جراحی فوق به نظر امیدبخش می رسد. هرچند قبل از آنکه این روش ، به عنوان درمان انتخابی این مشکل غیر قابل حل انتخاب شود. باید مستندات بیشتری فراهم آورد. به نظر می رسد مشکلی به شدت آبریزش دائمی، نیازمند یک درمان ریشه ای همچون جراحی باشد. از تمام روش های درمانی جراحی برای درمان آبریزش شدید بیشترین انتقاد را در پی داشت.